Ιατρικές Πληροφορίες
  

Siros Half Marathon - Γιατί ο αθλητισμός είναι υγεία

Για παραλαβή αριθμού στην πλατεία Μιαούλη.

Ζέστη, ανηφόρες, ιδρώτας, παγωτά και λουκούμια, σε ένα Σαββατοκύριακο από τα "καλά".


Μια μπροσούρα με τίτλο "Siros Half Marathon" που βρέθηκε στα χέρια μου μόλις τερμάτισα -κατενθουσιασμένος- το πρώτο μου αγωνιστικό δεκάρι (10 χλμ.) στο Kifisia Run, πριν ένα μήνα, ήταν αρκετή για να με «ψήσει» να μεταμορφώσω εκείνο το Σαββατοκύριακο στις 14-15/6, σε μια μικρή όαση στην έρημο της καθημερινότητας. Δεύτερη φορά στο νησί, πρώτη φορά κατακαλόκαιρο και έτοιμος για πολύ παγωτό στου Django (αργότερα έμαθα πως τα περισσότερα από τα ζαχαροπλαστεία της Ερμούπολης φτιάχνουν υπέροχο παγωτό από γάλα ημέρας), νόστιμα μπινελίκια, χαλβαδόπιτες –υπερεκτημιμένες γαρ– και λουκούμια.




Δεν είχα τρέξει ποτέ μου περισσότερα από 13 χλμ. και μέχρι πριν από δύο μήνες δεν είχα μπει καν στον κόπο να τρέξω έστω και ένα χιλιόμετρο, όσο έβρισκα τον χρόνο να ποδηλατώ. Ο χρόνος αυτός χάθηκε και το μικρόβιο του αθλητικού πόνου –αν μια φορά τη μέρα δεν νιώσω τα πόδια μου να κόβονται και την ανάσα να τελειώνει, νιώθω άρρωστος– έπρεπε να πάρει τη δόση του. Το τρέξιμο μπορούσε να μου δώσει αυτή τη χαρά, οπότε κάθε Πέμπτη και μερικές φορές και Σαββατοκύριακο, έβαζα κάτι παλιά addidas και έγραφα χιλιόμετρα, συνήθως δέκα, για να συγκρίνω τους χρόνους μου. Θα έκανα τις διακοπές μου στο νησί, θα πήγαινα στα »Αστέρια» να βουτήξω από την τσιμεντένια προβλήτα στα καταγάλανα, παγωμένα νερά του Αιγαίου, κολυμπώντας με θέα το πιο γραφικό, παραλιακό κομμάτι της πόλης, θα περπατούσα τα αμέτρητα σκαλοπάτια για να δω τη θέα από την »Αναγέννηση» -το Νεώριο, παρά την ιστορική σημασία του, χρήζει ρετουσαρίσματος με τους γερανούς του και τα σαπιοκάραβά του- και καιρού επιτρέποντας, θα ανέβαινα στην Άνω Σύρο να πιω κατιτίς στο καπηλειό του Βαμβακάρη, να φάω μια πορτοκαλόπιτα στο Συριανών Καφεποτείο και με όση δύναμη έμενε να έτρεχα τον αγώνα που με τράβηξε εκεί. Μόνη πρόκληση, να τερματίσω στα πόδια μου!






Το πρωί της Κυριακής, στις μαρμάρινες πλάκες της πλατείας Μιαούλη τηγάνιζες αυγό από τον καυτό ήλιο, οπότε άραξα στη σκιά και περίμενα τα τελευταία 10 λεπτά και να κάνω ένα υποτυπώδες (γνωστό και ως ποδηλατικό) ζέσταμα.






Οι συμμετοχές δεν ήταν όσες αναμενόταν, γεγονός που δεν παρέλειψαν να σχολιάσουν τοπικοί φορείς που »χαλάστηκαν» με την ανάθεση του γεγονότος σε εξωτερικό φορέα, περίπου 550 στο σύνολο, για ημιμαραθώνιο, 5 χλμ και μικρότερες διαδρομές. Oι προωθητικές ενέργειες, σε εμένα φάνηκαν αρκετές και ρίχνω την ευθύνη των απουσιών στην οικονομική κατάσταση του τόπου μας, μα και αν κάτι μου διαφεύγει συγχωρέστε με, δεν είμαι ο κατάλληλος να κρίνω.
 

Η παρουσία του Κώστα Πούλιου δίπλα μας στο μπαλόνι της εκκίνησης, παρά τις απουσίες, έδινε κύρος στον αγώνα και ταχύτηταπολλή ταχύτητα, μιας και εξαιτίας του, το γκρουπ έσπασε από την αρχή και έχασα γρήγορα επαφή από τους 2-3 προπορευόμενους, παρ’ ότι έκανα το πιο γρήγορο χιλιάρι του αγώνα (4:05). Με δικό μου ρυθμό στη συνέχεια και κατά κύριο λόγο μόνος, έτρωγα αργά και υπομονετικά τα χιλιόμετρα, τσιμπώντας νεράκια από τα feed zones, με σκοπό να αφυδατωθώ όσο το δυνατόν λιγότερο. Μετά την αναστροφή, ο στόχος ήταν ξεκάθαρος… Run Forest run!

Άφησα πίσω ένα συνοδοιπόρο και πέρασα έναν προπορευόμενο, προσπαθώντας να ανεβάσω ρυθμό -κατάφερα απλώς να τον κρατήσω σταθερό στο 4:47- χαζεύοντας μέρη του νησιού που δεν είχα ευκαιρία να ξαναδώ -δεν έχανα και πολλά, μάλλον ο σημαντικότερος λόγος να βρεθείς στη Σύρο, είναι η ιστορική σημασία και οι προσωπικότητες που έχουν περάσει από την πρωτεύουσά της. Κατά την επιστροφή, πρόσεξα πως τα νεράκια που μου έδιναν στα feed zones ήταν ανοιγμένα – αν έδιναν μόνο ποτήρια αντί για μπουκάλια θα έκαναν καλύτερη οικονομία – μα δεν το σκέφτηκα στιγμή πριν κατεβάσω μερικές γουλιές. Το τελευταίο χιλιόμετρο, δίπλα στο λιμάνι, ήρθε σαν εξιλέωση και ο ρυθμός ανέβηκε στο 4:15 από την επιθυμία μου να δω το ένα και μοναδικό άτομο που με περίμενε στον τερματισμό παρέα με την Μάγια – να σας συστήσω το σκυλί μου- να πιω νερό χωρίς να φοβάμαι μήπως με πονέσει η σπλήνα και να χαλαρώσω.



 



Κωνσταντίνος Πούλιος στην πρώτη θέση με 01:14’13″443.

Τα ζεστά χειροκροτήματα των θεατών, μου ανέβασαν ηθικό και αυτοεκτίμηση, ενώ τερμάτιζα 22 λεπτά μετά τον Πούλιο και αφού φόρεσα το αναμνηστικό μετάλλιο, ήπια με τη σέσουλα την παγωμένη κανελάδα – την έβλεπα πρώτη φορά – που σερβιριζόταν. Έντονη γλυκιά γεύση ζάχαρης και κανέλας, με λίγωσαν στο 5ο ποτήρι και έφαγα ένα λουκουμάκι για αλλαγή, έμεινα όμως ενθουσιασμένος από αυτό το λιτό ρόφημα.

Η ζαλάδα της επόμενης ώρας ήταν απερίγραπτη και έσβησε με ένα δροσερό μπάνιο και 10 λεπτά χαλάρωσης, ενώ εξαφανίστηκε από τη μνήμη μου μόλις ξαναβούτηξα από την εξέδρα των »Αστεριών».

Πάλι στα »Αστέρια» για χαλάρωση.


Πολλές γνωριμίες, πολλά νέα βιώματα και 5 πακέτα λουκούμια, μπήκαν μαζί μου στο »Νήσος Μύκονος» για την επιστροφή.


 

Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα με λίγο από Xterra και λίμνη Πλαστήρα!

με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Πέτρος

rustedpedal.wordpress.com


Ευχαριστούμε θερμά τον φίλο μας Πέτρο Γκαζώνη για το υπέροχο άρθρο του... 









 



 
« επιστροφή