Ιατρικές Πληροφορίες
  

Επανορθωτική Πλαστική Χειρουργική

Γενετικές Ανωμαλίες

 

Λαγόχειλο και λυκόστομα

 

Συχνότητα

Αυτού του τύπου οι ανωμαλίες έχουν συχνότητα περίπου 1 ανά 800 γεννήσεις. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα κληρονομικότητας. Εάν ο ένας από τους γονείς παρουσιάζει λυκόστομα ή λαγόχειλο υπάρχει μόνο 2% πιθανότητα το ζευγάρι να αποκτήσει παιδί με το ίδιο πρόβλημα.  Αν αυτό συμβεί υπάρχει 10% πιθανότητα τα επόμενα παιδιά να γεννηθούν με αυτό το πρόβλημα.  Εάν δύο φυσιολογικοί γονείς γεννήσουν πάσχον παιδί, υπάρχει 4% πιθανότητα το επόμενο παιδί να παρουσιάζει το ίδιο πρόβλημα. 



Υπάρχουν δύο κατηγορίες σχιστϊών:

 

1.      Σχιστία της υπερώας του στόματος (λυκόστομα).

2.      Σχιστία του άνω χείλους, που μπορεί επίσης να επεκτείνεται οπίσθια στην άνω γνάθο και να περιλαμβάνει την υπερώα, οπότε ονομάζεται πλήρης σχιστία. Μπορεί επίσης να είναι μονή ή διπλή.

 

 

Προεγχειρητική διατροφή πασχόντων παιδιών

Ένα μεμονωμένο λαγόχειλο δεν επιπλέκει τη διαδικασία σίτισης. Όταν όμως υπάρχει λυκόστομα, το μωρό δεν είναι σε θέση να θηλάσει, αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι μπορεί να καταπιεί φυσιολογικά.  Όταν το γάλα ευσταλάζεται στο πίσω μέρος της γλώσσας του μωρού με τη βοήθεια μιας μακριάς πλαστικής θηλής, τότε το μωρό καταπίνει και τρέφεται κανονικά. Γάλα μπορεί, επίσης, να δοθεί αποτελεσματικά με τη χρήση κουταλιού ή σταγονόμετρου.  Ένα υγιές, φυσιολογικό μωρό με σχιστία της υπερώας (λυκόστομα) δεν χρειάζεται να διατρέφεται με χρήση γαστρικού σωλήνα.

 

 

Διόρθωση λυκοστόματος (Σχιστία υπερώας)

Το λυκόστομα διορθώνεται πριν το παιδί ξεκινήσει να μιλάει. Η επέμβαση συνήθως γίνεται μεταξύ ηλικίας 6 και 12 μηνών.  Η σχιστία κλείνεται με τη χρήση τοπικών ιστών, η υπερώα επιμηκύνεται όσο το δυνατόν περισσότερο και οι μύες της υπερώας αποκολλώνται και συρράπτονται στην ανατομικά φυσιολογική θέση.

 

Περίπου 90% των παιδιών θα αναπτύξουν φυσιολογική ομιλία. Μερικά θα χρειαστούν λογοθεραπεία, ενώ σε μερικά θα απαιτηθεί μια δεύτερη επέμβαση που ονομάζεται φαρυγγοπλαστική, εάν η υπερώα παραμένει μικρή σε μήκος, ώστε, να επιτυγχάνει ικανοποιητικού βαθμού απομόνωση της στοματικής κοιλότητας από τη ρινική κοιλότητα. 


Παιδιά με λυκόστομα αναπτύσσουν πολλές φορές μέση ωτίτιδα, που μειώνει την ικανότητα ακοής τους και κατ’ επέκταση την ανάπτυξη της ικανότητας ομιλίας. Σε αυτή την περίπτωση πολύτιμη είναι η συνεισφορά ενός ειδικευμένου ωτορινολαρυγγολόγου.

 

 

Διόρθωση Λαγόχειλου (Σχιστία του άνω χείλους)

 

Η ύπαρξη λαγώχειλου που δεν επιπλέκεται από ανωμαλία της άνω γνάθου, είτε αυτό είναι μονό, είτε διπλό, προκαλεί κάποια λειτουργική ανωμαλία.  Αποτελεί πρόβλημα κυρίως αισθητικής φύσης.  Υπάρχει σχεδόν πάντα στις περιπτώσεις αυτές και παράλληλη δυσμορφία της μύτης, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα το ομόπλευρο με τη σχιστία ρουθούνι να έχει ανώμαλη θέση.  Η ανωμαλία του άνω χείλους και της μύτης διορθώνονται ταυτόχρονα, όταν το νεογνό αποκτήσει ικανοποιητικό βάρος και μπορεί με ασφάλεια να υποβληθεί σε αναισθησία. Αυτό συνήθως συμβαίνει στην ηλικία των τριών μηνών περίπου. Σε πολλές περιπτώσεις ο θηλασμός μπορεί να συνεχιστεί πριν και μετά το χειρουργείο.

 

 

Διόρθωση λαγόχειλου που συνυπάρχει με σχιστία της υπερώας

 

Στις πλήρεις σχιστίες που εκτείνονται από το άνω χείλος έως το οπίσθιο τμήμα της υπερώας, το έλλειμμα ιστού είναι πολύ μεγαλύτερο, καθώς τα τμήματα των οστών της άνω γνάθου δεν βρίσκονται σε επαφή μεταξύ τους. 

 

Η οστική ανωμαλία είναι μεγαλύτερη σε διπλές σχιστίες, όπου το κεντρικό τμήμα της πρόσθιας άνω γνάθου είναι μετατοπισμένο εμπρός με κατεύθυνση το ακρορίνιο.

 

 

Μονήρης Πλήρης Σχιστία του άνω χείλους και της υπερώας

 

Η Σχιστία του άνω χείλους και το ανώμαλο σχήμα της μύτης διορθώνονται ταυτόχρονα, μόλις το νεογνό ανακτήσει αρκετή ωριμότητα, ώστε να ανέχεται ικανοποιητικά το στρες του χειρουργείου. Αυτό συνήθως συμβαίνει στην ηλικία των τριών μηνών.  Οι επιδιορθώμενοι μύες του άνω χείλους επαναφέρουν τα ανώμαλα τοποθετημένα οστά της άνω γνάθου σε λειτουργικά σωστότερη θέση. Η σχιστία της υπερώας παραμένει ως έχει και επιδιορθώνεται σε ηλικία των 6 με 12 μηνών.

 

Εάν τα οστικά τμήματα της άνω γνάθου παρουσιάζουν μεγάλη μετατόπιση, μπορούν προεγχειρητικά να έρθουν σε μεγαλύτερη συνάφεια μεταξύ τους με τη χρήση ειδικών συσκευών, κατά την περίοδο αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού όταν ακόμα τα οστά του προσώπου είναι μαλακά και εύπλαστα.

 

Η σχιστία των οστών της άνω γνάθου προκαλεί δευτεροπαθείς ανωμαλίες της οδοντοφυΐας. Το κενό μεταξύ των οστών "γεμίζεται" με μόσχευμα οστού στην ηλικία περίπου των δέκα ετών, ώστε οι κυνόδοντες να μπορέσουν να αναπτυχθούν κανονικά στη γραμμή της σχιστίας και το παιδί να αποκτήσει φυσιολογική οδοντοστοιχία.

 

 

Διπλή Πλήρης Σχιστία του άνω χείλους και της υπερώας

 

Στα νεογνά που παρουσιάζουν το πρόβλημα αυτό υπάρχει η μεγαλύτερη οστική ανωμαλία.  Σε ιδανικές καταστάσεις, το πρόσθιο μετατοπισμένο κεντρικό τμήμα της άνω γνάθου διορθώνεται με τη χρήση ειδικών συσκευών, πριν την αποκατάσταση της δυσμορφίας του άνω χείλους και της μύτης, που μπορεί να γίνει ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια μιας επέμβασης στην ηλικία των τριών μηνών.

 

Η υπολειπόμενη σχιστία της υπερώας επιδιορθώνεται σε ηλικία έξι με δώδεκα μηνών και οστικά μοσχεύματα χρησιμοποιούνται για να "γεμίσουν" τα κενά της άνω γνάθου στην ηλικία των δέκα ετών περίπου.

 

Υπό ιδανικές συνθήκες παιδιά που έχουν γεννηθεί ακόμα και με σοβαρές σχιστίες μπορεί να επιτύχουν ομαλή ομιλία και να αποκτήσουν εξωτερική εμφάνιση που δεν θα αποτελεί εμπόδιο στην ένταξή τους στο κοινωνικό.

 

 

 

 

Εγκαύματα

 

Με τον όρο έγκαυμα χαρακτηρίζουμε τη καταστροφή μέρους ή ολόκληρου του πάχους του δέρματος ή και βαθύτερων ιστών (λίπους, μυών, νεύρων, αγγείων, οστών κλπ) από θερμικά, χημικά ή ηλεκτρικά αίτια. Ανάλογα με το αίτιο που προκάλεσε τη βλάβη, τα εγκαύματα ονομάζονται θερμικά (ψηλή ή χαμηλή θερμοκρασία), χημικά ή ηλεκτρικά εγκαύματα.

 

Η αντιμετώπιση των εγκαυμάτων στην οξεία φάση μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Αυτό εξαρτάται από την εκτίμηση του βάθους του εγκαύματος, την έκτασή του σε επιφάνεια, την ηλικία του ασθενούς και τη γενικότερη υγεία του.

 

Η αντιμετώπιση εγκαυμάτων σε ορισμένες περιοχές του σώματος, ανεξάρτητα από το μέγεθος αυτών, απαιτεί ιδιαίτερες τεχνικές, ώστε να αποφευχθούν λειτουργικές ανωμαλίες. Οι περιοχές αυτές είναι τα άκρα, η περιοχή του προσώπου και τα γεννητικά όργανα. Η σωστή αντιμετώπιση του εγκαύματος στην οξεία φάση αυτού με τη χρήση ουσιών που απομακρύνουν τον κίνδυνο επιμόλυνσης της εγκαυματικής περιοχής, την αφαίρεση των νεκρωμένων ιστών και την κάλυψη εάν χρειαστεί των εγκαυματικών περιοχών με δερματικά μοσχεύματα, αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην επίτευξη του καλύτερου δυνατού αισθητικού και λειτουργικού αποτελέσματος. Η αντιμετώπιση των μετεγκαυματικών ουλών σε δεύτερο στάδιο μπορεί να απαιτεί τη χρήση μοσχευμάτων δέρματος, κρημνών ( δέρμα, λίπος ή και μύες από γειτονικές υγιείς περιοχές του σώματος μεταφέρονται στις περιοχές του εγκαύματος), καθώς επίσης τη χρήση ειδικών συσκευών, όπως είναι οι διατατήρες δέρματος.

 

Με τη βοήθεια αυτών των επεμβάσεων, οι οποίες γίνονται σταδιακά και μπορεί να είναι περισσότερες από μια, καθώς και με τη χρήση ειδικών επιθεμάτων σιλικόνης και πιεστικών επιδέσμων, υπάρχει δυνατότητα να βελτιωθεί σημαντικά η επιφάνεια του σώματος που υπέστη έγκαυμα, τόσο από αισθητική, όσο και από λειτουργική άποψη. 


Σημαντικό ρόλο παίζει αφενός η άψογη συνεργασία μεταξύ ιατρού και ασθενή, και αφετέρου η κατανόηση του του προσδωκόμενου αποτελέσματος, σε ικανοποιητικό βαθμό από τον πάσχοντα, ώστε να υπάρχουν ρεαλιστικές προσδοκίες.

 

 

 

 

 

Επανόρθωση στήθους μετά από μαστεκτομή

 

Η απώλεια του μαστού στη γυναίκα μετά από μαστεκτομή, είναι μια ακρωτηριαστική επέμβαση, γιατί έχει να κάνει με την απώλεια αυτού του απόλυτου συμβόλου θηλυκότητας, ερωτισμού και μητρότητας.


 
Η αποκατάσταση λοιπόν, του πιο ευγενούς γυναικείου οργάνου, αποτελεί μια από τις κατ’εξοχήν, επανορθωτικές επεμβάσεις που ανέπτυξε η Πλαστική Χειρουργική. Πριν ανακαλυφτούν οι επανορθωτικοί μέθοδοι για αποκατάσταση του μαστού, οι γυναίκες υφίσταντο μέσω του εκλείποντας μαστού την συνεχή υπενθύμιση της απειλητικής για τη ζωή τους νόσο. Αυτό προκαλούσε κατάθλιψη, ελαττωμένη αυτοεκτίμηση, και αίσθημα απώλειας και σωματικής αναπηρίας. Η εξωτερική πρόθεση που συχνά τοποθετούσαν δεν ήταν αρκετή, για να μειώσει αυτά τα συναισθήματα. Επιπλέον ήταν δύσκολη στην εφαρμογή και δημιουργούσε προβλήματα, κατά τις αθλητικές και άλλες δραστηριότητες.

 

 

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗΣ ΣΤΗΘΟΥΣ

 

Σχεδόν κάθε γυναίκα που έχει καλή υγεία, ανεξάρτητα από τον τύπο της μαστεκτομής στην οποία θα υποβληθεί μπορεί να είναι υποψήφια για επανόρθωση στήθους.

 

 

Παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν αυτή είναι:

 

  • ο τύπος της μαστεκτομής

 

  • η χρήση ακτινοθεραπείας και / ή χημειοθεραπείας

 

  • η ηλικία

 

  • το ιατρικό ιστορικό της ασθενούς

 

  • η θέση και η ποιότητα της χειρουργικής ουλής

 

  • η ποιότητα του δέρματος

 

  • η ύπαρξη ή όχι μετεγχειρητικών ουλών στο κοιλιακό τοίχωμα και στην πλάτη

 


Η εμπειρία κατά τα τελευταία 40 χρόνια, έδειξε ότι η αποκατάσταση μαστού, είναι μία ασφαλής και αξιόπιστη επέμβαση, η οποία δεν κρύβει την τοπική υποτροπή της νόσου, και ούτε επηρεάζει τον κίνδυνο διασποράς αυτής. Επιπλέον, προσφέρει θετική ψυχολογική επίδραση στην γυναίκα, με το να προσδίδει μια αίσθηση επαναφοράς στο φυσιολογικό, λόγω της απομάκρυνσης της παραμόρφωσης. Αυτές οι γυναίκες αισθάνονται ότι ξαναποκτούν την χαμένη τους θηλυκότητα, καθώς και μια ευκαιρία να ξεχάσουν την νόσο.



Σήμερα, υπάρχουν αρκετοί τρόποι για την αποκατάσταση του αφαιρεθέντος μετά μαστεκτομή, μαστού στη γυναίκα.  Ό στόχος της αποκατάστασης, είναι να δημιουργηθεί ένα αντίγραφο μαστού, ισοδύναμου όγκου και συμμετρίας με εκείνο του ετερόπλευρου μαστού που να περιέχει επίσης σύμπλεγμα θηλής – άλλω.

 

 

Η επέμβαση μπορεί να γίνει:

 

1.      επανόρθωση κατά την επέμβαση της μαστεκτομής (άμεση επανόρθωση συγχρόνως με τη μαστεκτομή)

 

2.      επανόρθωση στήθους σε δεύτερο χρόνο

 

Η ίδια η επιθυμία της γυναίκας, είναι σημαντική παράμετρος γι’ αυτήν την χρονική επιλογή .

 


 
1. Επανόρθωση κατά την επέμβαση της μαστεκτομής (άμεση επανόρθωση συγχρόνως με τη μαστεκτομή) 

 

Η άμεση αποκατάσταση έχει ένδειξη στις περισσότερες γυναίκες με καρκίνο μαστού, σταδίου Ι και ΙΙ. Περίπου 75% των επανορθώσεων του στήθους ξεκινούν κατά τον ίδιο χρόνο με την επέμβαση της μαστεκτομής.  Συνήθως δεν επηρεάζεται από την ανάγκη για επικουρική ή καθυστερημένη επικουρική χημειοθεραπεία (adjuvant). Aν όμως τύχει κάποια επιπλοκή, θα πρέπει να καθυστερήσει η επικουρική χημειοθεραπεία μέχρι να επέλθει πλήρης επούλωση του τραύματος. Αν η γυναίκα έχει προχωρημένη, τοπικά, νόσο (στάδιο ΙΙΙ), είναι προτιμότερο να αρχίσει την χημειοθεραπεία άμεσα, και να καθυστερήσει την αποκατάσταση, μέχρι να τελειώσει η χημειοθεραπεία και να επανέλθουν οι αιματολογικές εξετάσεις στο φυσιολογικό. Με την άμεση αποκατάσταση, μπορεί να πετύχουμε: μικρότερες, σχετικά τομές καθώς και μικρότερη αφαίρεση δέρματος. Επίσης, με την διατήρηση ορισμένων σημαντικών ανατομικών σημείων, όπως για παράδειγμα, της υπομάστιας πτυχής, μπορεί να πετύχουμε και καλύτερο αισθητικά, αποτέλεσμα, συγκριτικά με εκείνο, όπου η αποκατάσταση γίνεται σε δεύτερο χρόνο και δεν υπάρχει άμεση συνεργασία του Πλαστικού με τον Χειρουργό μαστού. 

 

Επιπλέον, αποφεύγεται έτσι, μία παραπάνω επέμβαση (εισαγωγή στην κλινική, αναισθησία, νοσηλεία, αποθεραπεία). 


Τα μειονεκτήματα της άμεσης αποκατάστασης, είναι: αύξηση επιπλοκών σε περίπτωση μετεγχειρητικής (για τον καρκίνο) ακτινοθεραπείας.

 

 

2. Επανόρθωση στήθους σε δεύτερο χρόνο

 

Σ’ αυτή τη περίπτωση η χειρουργική πληγή είναι τελείως επουλωμένη και ο ασθενής έχει όλο το χρόνο να δεχτεί ψυχολογικά το αποτέλεσμα της μαστεκτομής, να συμπληρώσει τη χημειοθεραπευτική ή με χρήση ακτινοβολίας θεραπεία που μπορεί να απαιτείται και να είναι καλά ενημερωμένος για τις δυνατότητες επανόρθωσης που προσφέρονται στην περίπτωσή του.

 

Η καθυστερημένη αποκατάσταση μαστού, είναι για μερικές γυναίκες η καλύτερη και για κάποιες άλλες, η μοναδική επιλογή. Αυτές οι γυναίκες είχαν ήδη κάνει την μαστεκτομή χρόνια πριν, και ίσως δεν γνώριζαν αυτήν την επιλογή. Άλλες επέλεξαν την καθυστερημένη αποκατάσταση, γιατί: δεν είχαν πρόσβαση σε Πλαστικό Χειρουργό κατά την φάση της μαστεκτομής, ή επειδή ήθελαν να τελειώσουν πρώτα με την θεραπεία της κύριας νόσου και μετά να ξεκινήσουν για την αποκατάσταση, ή γιατί δέν ενθαρρύνθηκαν από τον Χειρουργό τους για άμεση- σύγχρονη επέμβαση. Αυτές οι γυναίκες, έχουν την ευκαιρία να ζυγίσουν καλά όλες τις εκδοχές και να αποφασίσουν καλύτερα για το ποιά μέθοδος αποκατάστασης είναι η πιο ιδανική γι’ αυτές, και είναι ο πιο ο κατάλληλος χειρουργός.

 

« επιστροφή